Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo, 24 Ağustos 1899'da Buenos Aires'te doğdu, 14 Haziran 1986'da Cenevre'de öldü. Arjantinli öykü ve deneme yazarı, şair ve çevirmen olan Borges, 20. yüzyıl dünya edebiyatının en etkili isimlerinden biri kabul edilir. Babası avukat ve psikoloji öğretmeni Jorge Guillermo Borges, babaannesi ise İngilizdi; bu yüzden Borges küçük yaşta iki dilli (İspanyolca-İngilizce) yetişti. Ailenin evindeki geniş kütüphane, onun edebiyata olan tutkusunun temelini oluşturdu. Gençliğinde Avrupa'da (İsviçre, İspanya) yaşadı, İspanya'da öncü şiir akımlarıyla tanıştı; 1921'de Buenos Aires'e dönüşünde Arjantin edebiyat çevresinin merkezi figürlerinden biri hâline geldi. Buenos Aires'te bir belediye kütüphanesinde çalıştı — kendi ifadesiyle işi hafifti ve çoğu zamanını klasikleri okuyarak, Virginia Woolf ile William Faulkner gibi yazarları İspanyolcaya çevirerek geçirdi. 1955'te, Perón rejiminin düşüşünün ardından Ulusal Kütüphane müdürlüğüne getirildi — ironik biçimde bu dönemde neredeyse tamamen görme yetisini kaybetmişti. 1961'de Formentor Ödülü'nü (Samuel Beckett ile paylaşarak) almasıyla uluslararası üne kavuştu. En tanınmış eserleri arasında Ficciones (1944) ve El Aleph (1949) yer alır; labirentler, aynalar, sonsuzluk, zaman ve kütüphane imgeleri etrafında kurduğu "büyülü gerçekçilik" öncesi metafizik-fantastik anlatı tarzıyla tanınır.

Polisiye ile İlişkisi

Borges'in polisiye türüyle ilişkisi iki koldan ilerler: kendi imzasıyla yazdığı polisiye/gizem öyküleri ve Adolfo Bioy Casares ile ortak imza(lar) altında ürettiği polisiye parodileri. Kendi İmzasıyla Yazdığı Polisiye/Gizem Öyküleri "Ölüm ve Pusula" (La Muerte y la Brújula, 1942) — Borges'in en bilinen polisiye-gizem öyküsü. Dedektif Erik Lönnrot'un, kabalistik bir örüntüye göre işlenen bir dizi cinayeti çözmeye çalışırken kendisinin de tuzağa düştüğü, klasik polisiye kalıbını felsefi bir labirente dönüştüren bir metin. "Emma Zunz" (1948, El Aleph içinde) — intikam temalı, gizemli/polisiye kurgulu bir öykü. "Yolları Çatallanan Bahçe" (El Jardín de Senderos que se Bifurcan, 1941) — bir cinayet ve onun hazırlık sürecini konu alan, polisiye biçimiyle casusluk ve zaman felsefesini birleştiren öykü; Ficciones'in yedinci ve son bölümünü oluşturur. Bu öykülerde Borges, klasik polisiyenin bulmaca-çözüm yapısını alıp metafizik bir zemine taşır — cinayetin "kim işledi" sorusu, çoğu zaman zaman, sonsuzluk veya kader üzerine bir meditasyona dönüşür. Bioy Casares ile Ortak Polisiye Üretimi Borges ile Bioy Casares, polisiyeye olan ortak tutkularını iki şekilde hayata geçirdi:

1. Ortak mahlaslarla yazdıkları polisiye parodileri: Seis problemas para don Isidro Parodi (1942) — H. Bustos Domecq imzasıyla; cezaevi hücresinden davaları çözen "koltuk dedektifi" Isidro Parodi'yi merkeze alan parodik polisiye öyküler dizisi. Un modelo para la muerte (1946) — B. Suárez Lynch imzasıyla; aynı evrenin devamı, Parodi'nin bu kez gerçeğe ulaşmakta zorlandığı bir polisiye. (Not: Aynı dönemde H. Bustos Domecq imzasıyla yayımlanan Dos fantasías memorables polisiye değil, fantastik türdedir; 1967 sonrası Crónicas de Bustos Domecq ve devamı ise polisiyeden uzaklaşıp sanat/edebiyat dünyasına yönelik parodi-denemelerdir.)

2. El Séptimo Círculo (Yedinci Çember) dizisi: Borges ve Bioy Casares, 1945'te Emecé yayınevi için bu polisiye roman dizisini kurup yönettiler. Dizi, klasik İngiliz polisiyesini (Chesterton geleneği) Arjantin okuruna tanıtmayı amaçladı; ilk kitap Nicholas Blake'in La bestia debe morir romanıydı. Dizi 1983'e kadar sürdü, 300'ün üzerinde başlık yayımladı ve Latin Amerika'da polisiye türünün meşrulaşmasında ve yaygınlaşmasında belirleyici bir rol oynadı. Borges ve Bioy, derginin editoryal önsözünde polisiye romanın "kurgu disiplini" ve "aklın haklarını savunma" işlevine dair güçlü bir tür-manifestosu da kaleme almışlardı.