"... Amaury Ünüz'ün (birinin öz olup olmadığı kuşkulu, üçü Doğulu kapatmasından) dokuz çocuğu vardı. Garip bir rastlantıyla onun da adı Gayb olan büyük oğlu kaybolalı yirmi dokuz yıl oluyordu. .... Bir sonraki oğlu Adam da açlık duygusunu yitirdiği için zayıf düşmüş, bir sanatoryumda ölmüştü. Bunun ardından üç oğlu daha öbür dünyaya göçmüştü: Zanzibar'da İvan'ı büyük bir balık yutmuş; Milano'da Luccino Visconti'nin asistanı olan Odilon gırtlağına sivri bir kılçık batınca boğulmuş; Honolulu'da Urbain'in bütün kanını muazzam bir sülük sömürmüş, yirmi kan nakli zavallıyı kurtaramamış, çocuk kan kaybından ölmüştü. Amaury Ünsüz'ün üç kızı Ökcan, Ümmühan, Işıtan, bir Ankara yolculuğunda trafik kazasında hayatlarını yitirmişti. Hayatta kalan son çocuğu Yvon uzaklarda yaşıyordu. Araları soğuktu; yılda bir görüşüyorlardı..."

Bu alıntının bir önceki bölümünde Gayb'ın E harfini simgelediğini öğreniyoruz. Amaury Ünsüz'ün çocukları sesli harfleri simgeliyorlar. Y harfi aslında sesli değil, bu yüzden öz çocuk olduğu kuşkulu, ve bu yüzden hala hayatta ve bu yüzden görüşmüyorlar.
C Yardımcı'nın eklediği anlaşılan kısımları ise kırmızı ile işaretledim.
(Üvey çocuk Y ile birlikte toplam sesli harf sayısı Türkçe'deki seslileri de ekleyince 9 oluyor. Toplam harf yirmi dokuz, bundan dokuz çıkarınca da yirmi kalıyor.)

Siz ne dersiniz bilmiyorum ama kitabın içeriğini değiştirdiğini söylemek bence çok zor. Bilakis bu eklemeleri 'Türkçeleştirmek' kapsamında bana çok zevk verdi.

"... Karşı karşıya olduğumuz bir tüzük, bir mushaf, bir arzuhal, bir ordino, bir tarlanın kiralanmasına dair bir kontrat, bir kartvizit, bir tapu kaydı ya da bir roman olabilir. Aslolan, kullanılan sinyalin hangi noktaya uygulandığı olmayıp, bizatihi uygulanıyor olmasıdır; muhim olan dilin altından hangi baklanın çıktığı olmayıp, bizatihi dilin kullanılmasıdır...
... Bir romanı misal alırsak, sıradan, bayağı, alışıldık bulacağımız ana hatlarını ilk olarak algılayacak, karşımızdakinin tamı tamına bir roman olduğuna ikna olacağız: Birkaç kişi karşılaşacak, rastlantısal sandıkları, ama aslında bir alınyazısının kaçınılmazlığıyla örülmüş olaylar dizisi yaşayacaklar. Rastlantısallık yanılsaması, alınyazısının mutlaklığını örtüp saklayacak ama bir yanını da açıkta bırakacak...
... Ama daha sonra anlatının kurgusundaki yasayı anladığımızda, bu kadar sınırlı bir lügat, bu kadar yıpranmış, kalbura dönmüş, yarım yamalak, güdük bir sözlük kullanarak yazılmış biryazının sonuna kadar gidip tamamlanması bizi hayran bırakacak.
Tabunun sağında solunda dolanıp duran, hiç dokunmadan onu kavrayan, kıvrak bir oyunla onu ortaya çıkaran, yaraya tuz basarak sağaltan, ağzına almadan imayla, çağrışımla onu adlandıran, vurgulayan, haykıran bu inanılmaz havai güç bizi afallatacak, ama okudukça anlamını hala tam kavrayamasak da sinyalin yürürlüğünü onaylıyor olacağız...
... Bunu kavradığımızda noksanlığa karşı bir olumlama ortaya çıkacak, kısıtlamanın doğurduğu özgürlük boy atacak, hayal gücü olgunlaşıp başak tutacak, kapkaranlıktan apaydınlığa ulaşmış olacağız! ..."